กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 165 เจ้าเด็กน้อยสองคน! จุมพิตเย็นเฉียบดุจหิมะ!
“โอ้พระเจ้า… นี่ไม่ใช่แค่อุณหภูมิลดลง แต่มันคือการโจมตีทางกายภาพชัดๆ!”
เธอหดคอลง ลมหายใจสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกมาปกคลุมเบื้องหน้าทันที
“ไปกันเถอะ ‘เจ้าหมีตัวใหญ่’ ของฉัน”
ซูหรานยิ้มพลางจับมือที่สวมถุงมือของเธอไว้ แล้วเดินนำลงจากบันไดเครื่องบิน
ทันทีที่ก้าวออกจากอาคารผู้โดยสาร “ความเสียหายเวทมนตร์” อุณหภูมิติดลบสามสิบองศาตามคำร่ำลือก็พุ่งเข้าใส่
เธอถูมือไม่หยุด รู้สึกตื่นเต้นกับทุกสิ่งรอบตัว ถึงกับซุกซนอยากจะแลบลิ้นเลียราวโลหะนอกสนามบิน แต่ซูหรานก็ดึงเธอกลับมาอย่างอดหัวเราะไม่ได้
“เจ้าคนซื่อบื้อ เดี๋ยวก็ติดหรอก”
“อ๋อ…”