กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 ความรักจะมีความหมายก็ต่อเมื่อทั้งรักและถูกรักไปพร้อมกัน
แสงไฟในห้องนั่งเล่นดูอ่อนโยนลง โอบล้อมร่างของซูหรานไว้ในรัศมีแห่งความอบอุ่น
นิ้วเรียวยาวของเขากรีดกรายบนสายกีตาร์ ทุกตัวโน้ตที่บรรเลงออกมาล้วนตกกระทบลงกลางใจของผู้ฟังทุกคน
เขามองเร่อปาอย่างเงียบงัน และขับขานบทเพลงออกมาอย่างนุ่มนวล:
เดินผ่านผู้คนมากมาย~
ไม่ชอบก็ต้องชื่นชม~
ฉันคือการมีอยู่เงียบ ๆ~
ไม่ได้เป็นโลกทั้งใบของเธอ แต่เป็นแค่ไหล่ให้เธอพิง~
ก่อนที่จะยอมแพ้~
ขอให้ฉันได้อยู่ข้างเธออีกสักพัก~