กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119 งั้น...เรามาคบกันเถอะ!
อากาศราวกับหยุดนิ่งในชั่วขณะนั้น
เสียงจอแจบนยอดเขา ความงดงามของพระอาทิตย์ขึ้น ทุกสิ่งล้วนเลือนหายไปจากสายตาของเร่อปา เหลือเพียงซูหรานที่อยู่ตรงหน้าเธอเพียงเท่านั้น
ดวงตาของเธอจ้องมองซูหรานไม่กะพริบ ด้วยความประหม่าจนลืมหายใจ
ทุกสัมผัสของเธอถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในเวลานั้น เพื่อรอคอยคำตอบจากเขา
แม้เพียงการเปลี่ยนแปลงสีหน้าเพียงเล็กน้อย ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอตกต่ำสุดขีดหรือลอยขึ้นสู่สรวงสวรรค์ได้ในพริบตา
บนใบหน้าของซูหราน รอยยิ้มสบายๆ อันเป็นเอกลักษณ์ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความจริงจังที่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น