บทที่ 6 ต้านคนได้นับหมื่นแล้วอย่างไร? ไปตีเหล็กผ่าฟืนให้ข้าซะ

บทที่ 6 ต้านคนได้นับหมื่นแล้วอย่างไร? ไปตีเหล็กผ่าฟืนให้ข้าซะ

ควันไฟจากสมรภูมิค่อย ๆ จางหายไป ลานกว้างของเขาอว่อหนิวเต็มไปด้วยของเชลยศึกที่ยึดมาได้กองพะเนินเทินทึก

ศาสตราวุธ ชุดเกราะ และม้าศึกถูกนำมากองรวมกันดั่งภูเขาเลากา

ยอดทหารม้าตันหยงหนึ่งพันนายที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้กลับนั่งยอง ๆ อยู่ริมลานกว้างด้วยสภาพหงอยเหงาราวกับมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง โดยมีโจรป่ากว่าสองร้อยคนถือทวนไม้หยาบ ๆ คอยยืนคุมเชิงอยู่

ที่ด้านหน้าของพวกเขาโดยตรง มีร่างสูงใหญ่ดั่งหอคอยเหล็กสองร่างยืนตระหง่านอยู่

กวนอู เตียวหุย

ยอดขุนพลผู้ห้าวหาญไร้เทียมทานอันเลื่องชื่อก้องโลกทั้งสองคนนี้ บัดนี้ที่ข้อมือและข้อเท้าถูกล่ามไว้ด้วยตรวนเหล็กกล้าเนื้อดีหนักห้าสิบชั่ง ซึ่งช่างตีเหล็กประจำค่ายเร่งตีขึ้นตลอดทั้งคืน

ทวนอสรพิษและง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยวกำลังถูกโจรป่าหลายคนช่วยกันหามเข้าไปในคลังสมบัติส่วนตัวของฉู่เฟิง พร้อมเสียงร้องฮึดฮัดด้วยความหนักอึ้ง

"เตียวเอ๊กเต๊กแห่งเมืองเอียนอยู่นี่แล้ว! ถ้าเจ้าแน่จริงก็ไขโซ่ตรวนบ้า ๆ พวกนี้ออกสิวะ ข้าเตียวผู้นี้จะสู้กับเจ้าสักสามร้อยกระบวนท่า!"