กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ผีบอก
บทที่ 5 ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว ท่านรองกวน
"ครืน——!"
ณ เชิงเขาอว่อหนิว เสียงฝีเท้าม้าดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องคำรามอยู่ในลำคอ สั่นสะเทือนจนกรวดหินสองข้างทางเดินบนเขาร่วงกราวลงมา
ยอดทหารตันหยงหนึ่งพันนายภายใต้การนำของกวนอูและเตียวหุย พุ่งทะยานไปข้างหน้าประดุจคลื่นยักษ์สีดำที่โหมกระหน่ำ แกะรอยไปตามมูลม้าและรอยล้อที่พวกโจรป่าจงใจทิ้งเอาไว้
"พี่รอง! หรือว่าหัวหน้าโจรแห่งเขาอว่อหนิวผู้นี้จะเป็นไอ้โง่ไร้สมองกันแน่?"
เตียวหุยกวัดแกว่งทวนอสรพิษ ดวงตาดั่งเสือดาวเบิกกว้าง แผดเสียงคำรามกึกก้องปานฟ้าผ่า "ปล้นเสบียงกองทัพและฉุดคร่าผู้คนมาแท้ ๆ แต่กลับไม่คิดจะกลบร่องรอยระหว่างทางเลยสักนิด! เห็นทวนอสรพิษของข้าเตียวผู้นี้เป็นของไร้ค่าหรืออย่างไรกัน?!"
กวนอูถือง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยวไว้ในมือข้างหนึ่ง ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อยขณะกวาดตามองหน้าผาสูงชันที่รายล้อมอยู่รอบด้านอย่างเย็นชา
"น้องสาม อย่าได้ประมาทศัตรูเป็นอันขาด โจรผู้นี้สามารถใช้ควันพิษทลายขบวนทัพหนักของทหารตันหยงที่เนินลั่วหม่าได้ในพริบตา ย่อมต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน"