บทที่ 4 บุตรสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแล้วอย่างไร? ก็ยังต้องตอกบัตรเข้าทำงานอยู่ดี

บทที่ 4 บุตรสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแล้วอย่างไร? ก็ยังต้องตอกบัตรเข้าทำงานอยู่ดี

ตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยความขรุขระสั่นคลอน

ข้อมือของหมีเจินถูกมัดไพล่หลังไว้ด้วยเชือกป่านเส้นหยาบ และดวงตาถูกปิดทับด้วยผ้าสีดำ

นอกจากเสียงลมภูเขาที่พัดหวีดหวิวแล้ว สิ่งเดียวที่นางได้ยินคือเสียงเกือกม้าย่ำบดไปบนกรวดหิน

นางกัดริมฝีปากล่างแน่น เล็บมือจิกเกร็งจนแทบจะฝังลึกเข้าไปในเนื้อ

การถูกฉุดคร่ามายังรังโจรเช่นนี้ ย่อมไม่ต้องพูดถึงเลยว่ามีความหมายเช่นไรสำหรับบุตรสาวตระกูลสูงศักดิ์ที่ยังไม่ออกเรือน

นางซักซ้อมไว้ในใจนับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่า ขอเพียงหัวหน้าโจรที่ชื่อฉู่เฟิงผู้นั้นกล้าแตะต้องตัวนางแม้เพียงปลายก้อย นางก็จะกัดลิ้นปลิดชีพตนเองทันที จะไม่ยอมให้ตระกูลหมีต้องเสื่อมเสียเกียรติเป็นอันขาด

"หยุด——มาถึงแล้ว!"

ม้าศึกหยุดฝีเท้าลง ฉู่เฟิงกระชากตัวนางลงมาจากหลังม้าอย่างไม่เบามือนัก

เสียงดัง "แควก" ผ้าปิดตาถูกกระชากออก