กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ผีบอก
บทที่ 157 กำแพงเหล็กของโจโฉ ตะแกรงร่อนที่เต็มไปด้วยรูรั่ว
ฤดูร้อนในปีที่สิบหกแห่งรัชศกเจี้ยนอัน
สายลมทะเลที่พัดหอบเอาละอองน้ำเค็มและกลิ่นคาวปลามาด้วย ช่วยพัดเป่าคลายความร้อนระอุในฤดูร้อน ณ ท่าเรือตงไหล แคว้นชิงจิ๋ว
ที่ด้านนอกท่าเรือ เรือเดินสมุทรขนาดมหึมาหลายร้อยลำพากันลดใบเรือลง และทยอยแล่นเข้าเทียบท่าตามจังหวะน้ำขึ้นอย่างเป็นระเบียบ
เชือกผูกเรือเส้นหนาเท่าแขนเด็กถูกโยนทิ้งลงมา เหล่ากุลีแบกหามที่ถอดเสื้อเปลือยอกอยู่บนท่าเรือต่างพากันส่งเสียงร้องให้จังหวะทำงาน ขณะช่วยกันยกสะพานไม้พาดเข้ากับกราบเรือ
"โสมเหลียวตงชั้นเลิศมาแล้ว! ขนสัตว์ป่าจากเทือกเขาฉางไป๋ซานก็มี!"
"หลีกทางหน่อย! อย่ามายืนขวางทางขนม้าลงจากเรือ! หากม้าศึกชุดนี้ตื่นตกใจขึ้นมา พวกเจ้าไม่มีปัญญาชดใช้กันแน่!"
ฉู่เฟิงถือพัดใบธูปฤาษี ยืนอยู่บนแท่นสูงของท่าเรือ ทอดสายตามองดูม้าทุ่งหญ้าที่ทั้งอ้วนพีและแข็งแกร่งกำยำซึ่งกำลังถูกจูงเดินลงมาจากเรือทีละตัว
เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปครึ่งปีแล้ว
เมื่อช่วงฤดูหนาวปีก่อน เพื่อที่จะบีบให้ชีจิ๋วต้องอดตาย โจโฉจึงได้ใช้นโยบายเผาทำลายล้างผลาญที่บริเวณพรมแดน ใช้กำลังบีบบังคับอพยพราษฎรและจุดไฟเผาทำลายเรือกสวนไร่นาจนวอดวาย