บทที่ 141 ตะลึง! ยอดบัณฑิตอันดับหนึ่งแห่งเมืองเย่เฉิง ที่แท้แอบไป...

บทที่ 141 ตะลึง! ยอดบัณฑิตอันดับหนึ่งแห่งเมืองเย่เฉิง ที่แท้แอบไป...

"ทะ... ท่านพูดจาเหลวไหลเรื่องแม่ม่ายเมียช่างตีเหล็กอันใดกัน! นั่นมันคือการใส่ร้ายป้ายสีกันชัด ๆ!"

ใบหน้าของเอียวสิวเปลี่ยนจากสีแดงก่ำกลายเป็นซีดขาวในพริบตา น้ำเสียงถึงกับแหบพร่าหลงโทนไปทันที

เขากำวงกบประตูเอาไว้แน่น รู้สึกราวกับมีไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งพุ่งทะยานจากฝ่าเท้าขึ้นมาจนถึงกลางกระหม่อม

เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องความสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างตนกับแม่ม่ายเมียช่างตีเหล็กทางทิศใต้ของเมืองนั้นกระทำกันอย่างมิดชิดที่สุดแล้ว แม้แต่สำนักเซี่ยวซื่อซึ่งเป็นหน่วยข่าวกรองของค่ายโจโฉเองก็ยังไม่ระแคะระคายเลยด้วยซ้ำ

แล้วตาแก่เจ้าเล่ห์อย่างตันหลิมไปขุดคุ้ยเรื่องนี้มาจากที่ใดกันแน่?

ตันหลิมโยนพู่กันในมือลงบนแท่นฝนหมึก จนน้ำหมึกกระเซ็นเลอะเทอะไปทั่วโต๊ะ

"เต๋อจู่ พวกเราล้วนเป็นคนมีการศึกษาด้วยกันทั้งนั้น จะมาวางท่าแสร้งทำเป็นคนบริสุทธิ์ผุดผ่องผู้สูงส่งไปทำไมกันเล่า?"

ตันหลิมดึงกระดาษร่างต้นฉบับแผ่นหนึ่งออกมาจากกองกระดาษเสียบนโต๊ะ สะบัดไปมาเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า "เมื่อวันที่ห้าของเดือนก่อน ยามสอง เจ้าสวมชุดคลุมผ้าสีเทา หิ้วขนมเปี๊ยะจากถนนทิศใต้ติดมือไปสองกล่อง แล้วแอบย่องมุดเข้าทางประตูหลังบ้านของนาง แม้แต่เรื่องที่ชายเสื้อคลุมของเจ้าบังเอิญไปเกี่ยวกับกิ่งไม้จนขาดวิ่นตอนกำลังปีนข้ามกำแพง ข้าก็ยังเขียนบรรยายเอาไว้ในนี้อย่างละเอียดลออครบทุกเม็ดเลยนะ"