บทที่ 140 คำประกาศประณามฉู่เฟิง

บทที่ 140 คำประกาศประณามฉู่เฟิง

ซุนฮกนั้นสลบไปเพราะความโกรธจัด และสะดุ้งตื่นฟื้นคืนสติขึ้นมาเพราะความหนาวเหน็บ

เมื่อลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่ภายในห้องรับรองแขกของจวนเจ้าเมือง

ผ้าพันแผลบนศีรษะถูกเปลี่ยนผืนใหม่ให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนเตาเหล็กที่ใช้เผาถ่านหินอัดแท่งข้างเตียงนั้นไฟได้มอดดับลงไปนานแล้ว

"ฟื้นแล้วรึ? ร่างกายของท่านหัวหน้าสำนักซุนนี่ ยังต้องได้รับการบำรุงฟื้นฟูอีกสักหน่อยนะ"

ฮ่องเต้หลิวเสียประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกริมหน้าต่าง บนพระวรกายยังคงห่อหุ้มไว้ด้วยเกราะผ้านวมกันหนาวตัวหนาพองชุดเดิม

ในพระหัตถ์ถือกระดาษสีเหลืองแผ่นใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมของน้ำหมึกโชยออกมา ทรงก้มอ่านเนื้อหาในนั้นอย่างออกรสออกชาติ

ซุนฮกยันกายลุกขึ้นนั่ง รู้สึกเพียงแค่ว่าในสมองยังคงอื้ออึงส่งเสียงดังหึ่ง ๆ

ภาพเหตุการณ์ที่บิเฮงมายืนเร่ขายมีดอยู่กลางถนน ยังคงวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวของเขาราวกับฝันร้าย

"ฝ่าบาท... กำลังทอดพระเนตรสิ่งใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?" น้ำเสียงของซุนฮกแหบพร่า