บทที่ 139 ท่านหัวหน้าสำนักซุนผู้เถรตรงไม่ยอมงอ

บทที่ 139 ท่านหัวหน้าสำนักซุนผู้เถรตรงไม่ยอมงอ

หิมะกำลังโปรยปรายลงมาในเมืองเผิงเฉิง

ภายในห้องพักด้านข้างที่สวนหลังบ้านของจวนเจ้าเมือง อากาศหนาวเหน็บราวกับห้องเก็บน้ำแข็งใต้ดิน

ซุนฮกที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่รอบศีรษะ ห่มทับด้วยเสื้อคลุมเก่า ๆ เนื้อบาง กำลังนั่งหลังตรงแหน็วอยู่บนตั่งไม้ ริมฝีปากของเขาคล้ำเป็นสีม่วงเพราะความหนาวเย็น และฟันก็กระทบกันดังกึก ๆ ไม่หยุดหย่อน

ภายในห้องไม่มีการจุดกระถางไฟถ่านให้ความอบอุ่นเลยแม้แต่ใบเดียว

ฉู่เฟิงไม่ได้สั่งให้หักลดข้าวของเครื่องใช้ของเขาแต่อย่างใด แต่เป็นตัวเขาเองที่ออกปากไล่ตะเพิดสาวใช้ซึ่งนำถ่านไฟมาส่งให้กลับออกไป

"ตัวข้าผู้เป็นขุนนาง ยามมีชีวิตเป็นขุนนางแห่งต้าฮั่น ยามตายก็จักขอเป็นผีเฝ้าแผ่นดินต้าฮั่น!"

ซุนฮกจ้องมองดูคราบน้ำบนผนังห้อง พลางพึมพำกับตนเองเพื่อลอบปลุกใจให้ฮึกเหิม

เขาจะไม่มีวันยอมรับอาหารที่โยนมาให้ราวกับทานแก่ขอทานจากฉู่เฟิงแม้แต่คำเดียว ไม่เพียงแต่จะปฏิเสธไม่ยอมกินข้าวเท่านั้น แต่แม้กระทั่งถ่านไฟของชีจิ๋วเขาก็จะไม่ยอมนำมาใช้ผิงไฟเด็ดขาด