บทที่ 121 ขุดมุมกำแพงของเฒ่าแก่โจ

บทที่ 121 ขุดมุมกำแพงของเฒ่าแก่โจ

ม่านผ้าฝ้ายหนาทึบของศาลาอุ่นถูกเลิกเปิดออก

สายลมหนาวพัดย้อนทะลักเข้ามาด้านใน จนถ่านไฟใต้หม้อไฟลุกโชนพรึ่บขึ้นอย่างกะทันหัน

กุยแกก้าวเดินเข้ามา บนคิ้วของเขามีเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวเกาะจับอยู่ชั้นหนึ่ง และชายเสื้อคลุมสีเขียวครามก็แข็งทื่อจากความหนาวเย็น

ในมือของเขาหิ้วไก่ฟ้าที่ตายแล้วมาด้วยสองตัว และทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา เขาก็จามออกมาเสียงดังสนั่นติดต่อกันถึงสามครั้งรวด

ลิโป้กำตะเกียบที่วางอยู่ข้างมือแน่นขึ้นทันที ในขณะที่สายตาของจูล่งก็ล็อกเป้าจับจ้องไปยังบริเวณหลังคอของกุยแกเขม็ง

ทว่ากุยแกกลับดูราวกับไม่รับรู้ถึงจิตสังหารเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เขาโยนไก่ฟ้าในมือส่งให้แก่ทหารองครักษ์ส่วนตัวที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วก้าวเดินเข้าไปหาอ่างไฟถ่านเพื่อถูมือทั้งสองข้างที่เกือบจะแข็งทื่อเพราะความหนาวเย็นของตนเอง

"ท่านเจ้าเมืองฉู่ สายลมที่ชีจิ๋วนี่หนาวเหน็บเสียดกระดูกยิ่งกว่าที่เมืองเย่เฉิงเสียอีกนะขอรับ"