บทที่ 119 ภูเขาเหรียญทองแดง

บทที่ 119 ภูเขาเหรียญทองแดง

บนลานโล่งหน้าจวนที่ว่าการอำเภอจวี่เซี่ยน มีผ้าเนื้อหยาบผืนมหึมากว่าสิบผืนปูลาดเอาไว้

ด้านบนมีเหรียญทองแดงส่องประกายแวววาวกองสุมกันอยู่จนสูงถึงครึ่งตัวคน

ยามต้องแสงอาทิตย์ พวกมันก็ส่องแสงเจิดจ้าบาดตาเสียจนผู้คนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

นี่คือเงินตราทั้งหมดที่ยึดมาได้จากคลังสมบัติส่วนตัวของตระกูลเจิ้ง

ลิโป้กอดทวนกรีดนภาไว้ในอ้อมแขน ยืนพิงสิงโตหินหน้าประตูที่ว่าการอำเภอ พลางเคี้ยวพุทรากรอบในปากเสียงดังกร้วม ๆ

"เฒ่าแก่ พวกเราจะเอาไอ้เศษเหล็กพวกนี้มากองสุมไว้ตรงนี้ทำไมกัน? กะจะใช้ล่อโจรหรือไง?" ลิโป้ถุยเมล็ดพุทราทิ้ง พลางมองดูเหล่าชาวบ้านที่พากันมามุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ อยู่รอบด้าน

ฉู่เฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้มีที่วางแขน ในมือประคองชามชาสมุนไพรเอาไว้

"สิ่งนี้เขาเรียกว่าการจ่ายค่าแรง แล้วก็ถือโอกาสโฆษณาประชาสัมพันธ์ไปในตัวด้วย"

ฉู่เฟิงจิบน้ำชาคำหนึ่ง "เมื่อก่อนคนของตระกูลเจิ้งใช้งานผู้คนโดยไม่เคยจ่ายเงินค่าจ้างเลยสักแดงเดียว"