บทที่ 117 ทหารผ่านศึก

บทที่ 117 ทหารผ่านศึก

ณ เขตปักไฮ ด่านตูชาง

ด่านแห่งนี้ตั้งขนาบติดอยู่ระหว่างยอดเขาสูงชันอันตรายสองลูก เปรียบเสมือนคอหอยของเส้นทางบกที่เชื่อมจากตงไหลไปสู่ใจกลางดินแดนจงหยวน

กำแพงด่านมีความสูงถึงสามจั้ง ก่อสร้างขึ้นจากหินสีเขียวที่มีน้ำหนักก้อนละหลายร้อยชั่งล้วน ๆ ยาแนวเชื่อมติดกันด้วยน้ำข้าวเหนียวเคี่ยว ทำให้มีความแข็งแกร่งทนทานเป็นพิเศษ

จางหู่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเปลหาม หัวเข่าที่แตกละเอียดพันไว้ด้วยผ้าขาว ดวงตาเหลือกกลอกไปมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน

"ท่านขุนพล! ไอ้เด็กเมื่อวานซืนฉู่เฟิงนั่นมันรังแกกันเกินไปแล้ว! มันหักขาของข้าโดยตรง แถมยังข่มขู่ว่าจะเหยียบย่ำด่านตูชางให้ราบเป็นหน้ากลองอีกด้วยขอรับ!"

กัวจู่วางมือทั้งสองข้างกดลงบนใบเสมากำแพงเมือง แล้วถุยน้ำลายลงไปเบื้องล่าง

ในอดีตเขาเคยเป็นขุนพลผู้ดุดันภายใต้บังคับบัญชาของอ้วนเสี้ยว ออกศึกสงครามเคียงบ่าเคียงไหล่กับสองพ่อลูกตระกูลอ้วนมานานหลายสิบปี

ทหารผ่านศึกหนึ่งหมื่นนายภายในด่านแห่งนี้ ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ตะเกียกตะกายคลานออกมาจากกองซากศพ จนความหยิ่งทะนงของทหารเก่าฝังลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ