บทที่ 114 มีอาหารและที่พักให้พร้อมสรรพ

บทที่ 114 มีอาหารและที่พักให้พร้อมสรรพ

บนหาดทรายของอ่าวทะเล กลุ่มควันหนาทึบพวยพุ่งม้วนตลบไปทั่วบริเวณ

กวนเฉิงก้าวเท้าไปเหยียบเข้ากับลำไส้อันลื่นไหลเส้นหนึ่ง จนร่างทั้งร่างล้มคว่ำฟาดลงไปบนพื้นดินโคลนปนทรายที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดอย่างรุนแรง

เขาไม่คิดแม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ดหน้า รีบตะเกียกตะกายคลานสี่ขาลุกขึ้น แล้ววิ่งหนีตายมุ่งหน้าไปยังลาดเนินเตี้ย ๆ ทางด้านหลังอย่างสุดชีวิต

เบื้องหน้าคือปืนใหญ่ ส่วนเบื้องหลังคือเส้นทางรอดชีวิต

โจรป่าที่รอดชีวิตอยู่อีกกว่าสามพันคนต่างพากันโยนกระบองไม้และมีดพร้าทิ้ง เบียดเสียดผลักไสกันและเหยียบย่ำข้ามซากศพของพวกพ้องเพื่อปีนป่ายหนีขึ้นไปด้านบน

วู——

เสียงแตรเขาสัตว์อันทุ้มต่ำพลันดังกังวานขึ้นมาจากด้านหลังเนินเขาทั้งสองฝั่งอย่างกะทันหัน

พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน

เม็ดทรายและเศษหินขนาดเล็กกระดอนเต้นเร่า ๆ อยู่บนพื้นดิน