บทที่ 113 ตกปลาโดยไม่ใช้เบ็ด

บทที่ 113 ตกปลาโดยไม่ใช้เบ็ด

ยามรุ่งสางเมื่อแสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้าบริเวณเชิงเขาไท่ซาน สายลมภูเขาพัดโชยหอบเอาความชื้นและไอเย็นยะเยือกมาด้วย

กวนเฉิงนั่งยอง ๆ อยู่บนกำแพงรั้วไม้ของค่ายโจรบนภูเขา แล้วถุยน้ำลายลงบนพื้น

"นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้ว"

กวนเฉิงยกมือขึ้นเกาหัวที่ยุ่งเหยิงของตน "พวกคนดูต้นทางสิบกว่าคนที่ส่งไปเฝ้าอยู่ริมทะเลนั่น ยังไม่กลับมาอีกหรือ?"

หัวหน้าหน่วยย่อยที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หดคอลงพลางถูมือเข้าด้วยกัน "ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลยขอรับ พวกมันคงจะแอบเถลไถลไปล่าสัตว์หรือจับปลาที่ไหนสักแห่งกระมัง ไอ้พวกเวรนั่นมันเคยชินกับการอู้งานเป็นประจำอยู่แล้วด้วย"

กวนเฉิงไม่ได้เก็บมาคิดติดใจอันใด

ผู้คนแปดหมื่นคนภายใต้บังคับบัญชาของเขาฟังดูน่าเกรงขามก็จริง แต่ในความเป็นจริงแล้ว คนส่วนใหญ่ล้วนเป็นชาวบ้านอพยพที่หอบลูกจูงหลานหนีตายมาทั้งสิ้น

ขึ้นชื่อว่าเป็นโจรภูเขาแล้ว จะไปมีระเบียบวินัยทางทหารอันใดให้พูดถึงกันเล่า? การจะมีพวกหนีทัพแอบเผ่นหนีไปสักสองสามคนถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกวันอยู่แล้ว

สิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของคนดูต้นทาง แต่เป็นเรื่องเสบียงอาหารต่างหาก