บทที่ 105 ความปรองดองนำมาซึ่งความมั่งคั่ง

บทที่ 105 ความปรองดองนำมาซึ่งความมั่งคั่ง

ณ เมืองเจี้ยนเย่ จวนอู๋โหว

ธูปในโถงหลักเผาไหม้ไปได้ครึ่งดอกแล้ว ซุนกวนนั่งพับเพียบอยู่ด้านหลังโต๊ะยาว ในมือกำลังหมุนคลึงจี้หยกเหอเถียนเนื้อเนียนอุ่นเล่นไปมา

"ลองกะดูเวลาแล้ว ป่านนี้ขุนพลเจี่ยงชินและขุนพลจิวท่ายคงจะจุดไฟเผาเรือผุ ๆ พัง ๆ ไม่กี่ลำของฉู่เฟิงจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปเรียบร้อยแล้วกระมัง"

มุมปากของซุนกวนปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา "ฉู่เฟิงคงเข้าใจไปเองจริง ๆ ว่าหลังจากที่เอาชนะขุนพลแฮหัวตุ้นมาได้แล้ว จะสามารถออกมาอาละวาดอย่างเหิมเกริมบนแม่น้ำแยงซีได้ตามใจชอบ"

โลซกนั่งอยู่ในที่นั่งลำดับถัดลงมา คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "นายท่าน ฉู่เฟิงเป็นคนที่กระทำการด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบาย ซ้ำชีจิ๋วยังมีอาวุธปืนไฟอยู่ในมือ ข้าน้อยรู้สึกสังหรณ์ใจอยู่ตลอดว่าการสกัดกั้นในครั้งนี้ อาจจะไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิดนะขอรับ"

เทียเภาแค่นเสียงเย็นชาออกมาคำหนึ่ง "จื่อจิ่งเอาแต่พูดยกยอให้ท้ายศัตรู บนผิวน้ำแม่น้ำทั้งลมแรงและคลื่นก็ซัดโหมกระหน่ำ อาวุธปืนไฟของพวกคนทางเหนือพอโดนน้ำเข้าหน่อยก็กลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าแล้ว ด้วยเรือรบถึงสองร้อยลำของพวกเรา ต่อให้แล่นพุ่งชนดื้อ ๆ ก็ยังสามารถบดขยี้เรือของชีจิ๋วให้แหลกเป็นชิ้น ๆ ได้อย่างสบาย"