บทที่ 106 ใครจะเป็นคนเบิกค่าเดินทางให้ข้า?

บทที่ 106 ใครจะเป็นคนเบิกค่าเดินทางให้ข้า?

สายลมแม่น้ำพัดผ่านดาดฟ้าเรือหุ้มเกราะเหล็ก หอบเอาความชื้นเย็นสบายติดมาด้วย

ฉู่เฟิงโยนม้วนผ้าไหมในมือลงบนโต๊ะไม้อย่างไม่ใส่ใจนัก

"พอโจเมิ่งเต๋อพักฟื้นจนหายใจได้คล่องคอที่กิจิ๋วแล้ว ก็เริ่มงัดลูกไม้สกปรกออกมาเล่นงานทันทีเลยนะ"

จูล่งหยิบม้วนผ้าไหมขึ้นมาอ่านดูจนจบ คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันแน่น "นายท่าน ราชโองการทั้งสามฉบับนี้คือหมากตาตายชัด ๆ ขอรับ"

"ฉบับแรกแต่งตั้งให้เล่าเปียวเป็นขุนพลสยบแดนใต้ ส่วนฉบับที่สองแต่งตั้งให้เล่าปี่เป็นเจ้าเมืองอี้จิ๋ว"

"นี่คือการส่งมอบไมตรีจิตให้แก่เกงจิ๋ว เพื่อทำให้เล่าปี่และเล่าเปียววางใจจะได้ไม่คิดยกทัพขึ้นเหนือไปกดดันเมืองฮูโต๋"

"ขณะเดียวกัน ก็เป็นการบอกใบ้ให้พวกเขารู้เป็นนัย ๆ ว่า ราชสำนักได้ให้การยอมรับเขตแดนในการปกครองของพวกเขาอย่างเป็นทางการแล้ว"

นิ้วมือของจูล่งชี้ลงไปยังราชโองการฉบับสุดท้าย

"ส่วนฉบับสุดท้ายนี้มีพิษสงร้ายกาจที่สุด เพราะเป็นคำสั่งเรียกตัวนายท่านให้รีบเดินทางเข้าเมืองเย่เฉิงโดยทันทีเพื่อเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้"