บทที่ 98 รินสุราลอยตามลำธาร

บทที่ 98 รินสุราลอยตามลำธาร

ภายในสวนด้านหลังของจวนเจ้าเมืองเผิงเฉิง กลุ่มควันหนาทึบกำลังพวยพุ่งม้วนตลบไปทั่วบริเวณ

"แค่ก แค่ก แค่ก... นี่มันของเส็งเคร็งพรรค์ใดกันเนี่ย? เหตุใดลมถึงได้พัดย้อนกลับเข้ามาแบบนี้เล่า?"

ฉู่เฟิงโยนพัดใบลานในมือทิ้ง ยกมือขึ้นปิดตาวิ่งหนีออกมาจากศาลาหิน สำลักควันเสียจนน้ำตาไหลพราก

บนโต๊ะหินมีสิ่งประดิษฐ์ที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ๆ วางตั้งอยู่ชิ้นหนึ่ง ส่วนฐานด้านล่างเป็นอ่างทองสัมฤทธิ์ ตรงกลางมีปล่องไฟทรงสูงตั้งตรงตระหง่านขึ้นมา และภายในช่องท้องของมันก็มีถ่านไม้กำลังลุกไหม้อยู่

หม้อไฟทองแดงนั่นเอง

หวงเยว่อิงในชุดกระโปรงผ้าสีเขียวครามที่ดูทะมัดทะแมงเรียบร้อย ในมือถือแบบแปลนอยู่สองสามแผ่น กำลังมองดูเขาด้วยสายตาดูแคลน

"ส่วนฐานในแบบแปลนที่นายท่านวาดมาให้นั้นไม่ระบายอากาศ เมื่อถ่านไม้เผาไหม้ได้ไม่สมบูรณ์ ก็ย่อมต้องมีแต่ควันดำพวยพุ่งออกมาเช่นนี้แหละ"