บทที่ 97 ข้าอ่านทางที่เจ้าอ่านทางข้าไว้แล้ว

บทที่ 97 ข้าอ่านทางที่เจ้าอ่านทางข้าไว้แล้ว

นอกเมืองก๋งเหลง บริเวณปากทางเข้าทิศใต้ของหุบเขาหมาป่าเถื่อน

สายฝนในฤดูใบไม้ผลิหยุดตกไปได้สองวันแล้ว ดินโคลนบนพื้นถูกลมพัดจนแห้งแข็งกลายเป็นก้อนขรุขระ

ฉู่เฟิงพลิกตัวลงจากหลังม้า โยนแส้ม้าส่งให้แก่ทหารองครักษ์ส่วนตัว เขาก้าวเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ทอดสายตามองดูทหารเกงจิ๋วที่เหลือรอดอยู่ตรงอีกฝั่งหนึ่งของสนามเพลาะ

กวนอูใช้มือยันง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยว พิงร่างอยู่กับลำต้นไม้ที่ถูกไฟเผาจนดำเกรียม ใบหน้าที่เดิมทีเคยแดงก่ำดั่งผลพุทราสุก บัดนี้กลับมีสีเขียวคล้ำอมเทา เบ้าตาทั้งสองข้างลึกโหลลงไปอย่างเห็นได้ชัด

เตียวหุยนั่งแหมะอยู่บนพื้นดินโคลน วางทวนอสรพิษพาดขวางไว้บนหน้าตัก ไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะอ้าปากสบถด่าทอผู้ใด

ส่วนทหารที่เหลือรอดอยู่อีกสี่ร้อยนายต่างก็หิวโซเสียจนผอมแห้งเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก นอนแผ่หลาเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นพลางหอบหายใจรวยริน

ฉู่เฟิงพยักพเยิดคางส่งสัญญาณให้แก่จูล่ง

จูล่งเข้าใจความหมายในทันทีจึงโบกมือสั่งการครั้งหนึ่ง

ทหารหน่วยขนนกขาวสองนายช่วยกันหามหม้อเหล็กใบใหญ่ก้าวออกมาข้างหน้า แล้ววางกระแทกลงตรงหน้าขบวนทัพของทั้งสองฝ่ายเสียงดังตึง