บทที่ 99 ไถ่ตัวไปได้แค่ครึ่งเดียว

บทที่ 99 ไถ่ตัวไปได้แค่ครึ่งเดียว

ณ โถงหลักของจวนเจ้าเมืองเผิงเฉิง

ทันทีที่ฉู่เฟิงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เขาก็มองเห็นชายผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนที่นั่งแขกได้ในพริบตา

ชายผู้นี้อยู่ในวัยสามสิบต้น ๆ สวมชุดคลุมแขนกว้างสีขาวนวลตา

บนศีรษะสวมหมวกบัณฑิต และในมือก็ถือพัดขนนกอยู่เล่มหนึ่ง

แม้จะกำลังนั่งอยู่ในสถานที่ที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโจรป่าอย่างเมืองเผิงเฉิง แต่แผ่นหลังของเขาก็ยังคงเหยียดตรง ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อย แผ่กลิ่นอายความรู้สึกสูงส่งเหนือผู้อื่นตามแบบฉบับของพวกบัณฑิตออกมาอย่างเข้มข้น

เจียวก้าน ชื่อรอง จื่ออี้ นั่นเอง

เมื่อเห็นฉู่เฟิงก้าวเดินเข้ามา เจียวก้านก็ไม่ได้ลุกขึ้นยืนต้อนรับ เพียงแค่ยกมือประสานคารวะเล็กน้อยเท่านั้น

"เจียวจื่ออี้แห่งเมืองจิ่วเจียง ได้รับคำสั่งจากท่านมหาเสนาบดี ให้เดินทางมาเข้าพบท่านเจ้าเมืองฉู่โดยเฉพาะขอรับ"

ฉู่เฟิงก้าวยาว ๆ ไปยังที่นั่งประธานแล้วทิ้งตัวลงนั่ง พลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ "ไม่ต้องพูดจาไร้สาระ เสบียงอาหารและหญ้าเลี้ยงม้าห้าแสนสือ กับม้าศึกอีกห้าร้อยตัว นำมาครบหรือไม่?"