บทที่ 96 เจ้าคิดว่าตัวเองมีค่าตัวสักเท่าไหร่กัน

บทที่ 96 เจ้าคิดว่าตัวเองมีค่าตัวสักเท่าไหร่กัน

ภายในลานด้านหลังของจวนเจ้าเมืองเผิงเฉิง สมุดบัญชีที่กองสุมกันสูงเป็นภูเขาเลากาส่งกลิ่นหอมของน้ำหมึกโชยคลุ้ง

เจินมี่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานไม้หนานมู่ลายเส้นทองขนาดกว้าง มืออันเรียวบางกำลังดีดลูกคิดอย่างคล่องแคล่ว เสียงลูกคิดกระทบกันดังกังวานใสอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

หลังจากตรวจสอบรายการสุดท้ายจนเสร็จสิ้น นางก็ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก

"ข้าวฟ่างหนึ่งแสนหู เหล็กดิบห้าหมื่นชั่ง นำเข้าเก็บในคลังสินค้าครบถ้วนทั้งหมดแล้วเจ้าค่ะ"

เจินมี่พับปิดสมุดบัญชีลง เงยหน้าขึ้นมองไปยังฝั่งตรงข้ามแล้วกล่าวว่า "นายท่าน ยุทธปัจจัยชุดนี้ช่วยเสริมรากฐานให้มั่นคงยิ่งนัก หากพวกเราใช้จ่ายอย่างประหยัด ก็จะมากพอที่จะใช้เลี้ยงดูผู้คนทั่วทั้งชีจิ๋วไปได้นานถึงสามปีเลยเจ้าค่ะ"

ฉู่เฟิงเอนหลังพิงเก้าอี้โยกที่ปูทับด้วยหนังเสือ ในมือกำลังปอกเปลือกส้มอย่างสบายอารมณ์

"แบ่งเหล็กดิบครึ่งหนึ่งเก็บไว้ให้โรงสรรพาวุธ" ฉู่เฟิงโยนกลีบส้มเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ พลางเอ่ยสั่งการด้วยเสียงอู้อี้