บทที่ 95 ค่าไถ่มหาโหด

บทที่ 95 ค่าไถ่มหาโหด

ทะเลเพลิงตรงทางออกทิศใต้ของหุบเขาหมาป่าเถื่อนค่อย ๆ มอดดับลง เหลือทิ้งไว้เพียงทุ่งถ่านไฟสีแดงคล้ำ

เหล่าทหารชีจิ๋วถอยร่นออกไปตั้งหลักในระยะยิงธนูสองช่วง

ปากกระบอกปืนใหญ่พยัคฆ์หมอบนับร้อยกระบอกยังคงล็อกเป้าเล็งตรงไปยังปากทางเข้าหุบเขาอย่างแน่นหนา ในขณะที่ทหารหน่วยขนนกขาวนั่งขัดสมาธิถือเกาทัณฑ์มือแบบยิงต่อเนื่อง สลับสับเปลี่ยนเวรยามกันเป็นสามผลัดเพื่อจ้องคุมเชิงฝั่งตรงข้ามเอาไว้

ทหารเกงจิ๋วที่เหลือรอดและต้องทนหิวโหยมานานถึงสิบวัน ต่างพากันทรุดตัวลงนอนกองอยู่ในน้ำโคลนอย่างหมดสภาพ

การระดมยิงปืนใหญ่พร้อมกันระลอกสุดท้ายเมื่อครู่นี้ ได้คร่าชีวิตผู้คนไปมากกว่าหนึ่งร้อยชีวิต

ซากศพหลายร่างที่หน้าอกถูกทรายเหล็กยิงเจาะจนพรุนนอนแน่นิ่งอยู่แทบเท้าของเตียวหุย เลือดสด ๆ ไหลรินไปข้างหน้าตามรอยล้อรถที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำหลังฝนตก

แผ่นแป้งข้าวฟ่างที่ทั้งแห้งและแข็งเปื้อนดินโคลนและเม็ดทราย ตกอยู่ห่างจากปลายรองเท้าบูตของกวนอูไปเพียงครึ่งฉื่อ

นั่นคือสิ่งที่ฉู่เฟิงเพิ่งจะโยนข้ามมาให้เมื่อครู่นี้เอง

ดวงตาของเตียวหุยแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง