กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ผีบอก
บทที่ 93 คิดจะวิ่งหนีไปไหนกัน
แสงแดดยามเที่ยงวันแผดเผาร้อนระอุ แผดเผาดินสีเหลืองบนถนนหลวงจนแทบจะมีควันลอยขึ้นมา
ห่างออกไปทางทิศเหนือของเมืองห้วนเซียสามสิบลี้ คือเนินลั่วหม่า
ยอดทหารหนึ่งหมื่นแปดพันนายจากเมืองห้วนเซียกำลังวิ่งหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงแผ่นเกราะเสียดสีกันดังระงมสับสนวุ่นวาย
เพื่อเร่งทำความเร็ว สัมภาระและเสบียงอาหารทั้งหมดจึงถูกทิ้งไว้ในเมือง เหล่าทหารพกติดตัวมาเพียงเสบียงแห้งสำหรับสามวันเท่านั้น และขบวนทัพของพวกเขาก็ถูกดึงจนยืดยาวกลายเป็นงูใหญ่ที่เลื้อยคดเคี้ยวไปไกลหลายลี้ตั้งนานแล้ว
"ท่านขุนพล พวกพี่น้องวิ่งติดต่อกันมาสองชั่วยามจนฝ่าเท้าพองเป็นตุ่มน้ำไปหมดแล้วขอรับ ข้างหน้าคือเนินลั่วหม่า ภูมิประเทศคับขันอันตรายยิ่งนัก พวกเราควรจะให้ทหารหยุดพักหายใจกันสักครู่ก่อนแล้วค่อยข้ามไปดีหรือไม่ขอรับ?" รองแม่ทัพแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งแตก ลำคอแห้งผากจนแทบจะมีควันพวยพุ่งออกมา
"พักหายใจงั้นรึ? หากเมืองฮูโต๋แตกพ่ายขึ้นมาผู้ใดจะรับผิดชอบไหว!"