บทที่ 92 เปลือกกลวงที่ว่างเปล่า

บทที่ 92 เปลือกกลวงที่ว่างเปล่า

บนแผ่นหินสีเขียวของเมืองฮูโต๋มีชั้นขี้เถ้าสีดำสะสมทับถมกันอยู่

ทหารสี่หมื่นนายของกองทัพชีจิ๋วเดินทัพตบเท้าก้าวผ่านประตูเมืองเข้ามา

คลังเสบียงทางทิศเหนือของเมืองยังคงมีกลุ่มควันลอยโขมงอยู่

เปลวไฟที่โจโฉสั่งให้จุดเผาทิ้งไว้ก่อนที่จะหลบหนีไป ถูกโกซุ่นที่นำค่ายทะลวงฟันตักน้ำจากคูเมืองมาช่วยกันสาดดับลงได้ทันท่วงที จึงสามารถกอบกู้ข้าวฟ่างที่ยังไหม้ไม่หมดกลับมาได้ถึงสามส่วน

ฉู่เฟิงพลิกตัวลงจากหลังม้า โยนสายบังเหียนส่งให้แก่ทหารองครักษ์ส่วนตัว แล้วก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปในจวนซือคง

บนพรมปูพื้นมีแอ่งน้ำต้มยาสีน้ำตาลเข้มที่ปะปนอยู่กับเศษกระเบื้องถ้วยยาที่แตกกระจาย

โต๊ะทำงานตัวหนึ่งถูกคมกระบี่ฟันผ่าออกเป็นสองซีก ม้วนไม้ไผ่ร่วงหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

โจโฉหลบหนีไปอย่างเร่งรีบเสียจนไม่มีเวลาแม้แต่จะปลดแผนที่ที่แขวนอยู่บนผนังลงไปด้วยซ้ำ

ฉู่เฟิงก้าวเดินไปยังที่นั่งประธาน แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างองอาจน่าเกรงขาม