บทที่ 88 ยืมดาบฆ่าคนงั้นรึ? ข้าจะปิดประตูตีหมาต่างหาก

บทที่ 88 ยืมดาบฆ่าคนงั้นรึ? ข้าจะปิดประตูตีหมาต่างหาก

เมื่อเสียงฆ้องสัญญาณถอยทัพดังกังวานขึ้น ทหารหน่วยขนนกขาวก็รีบถอนกำลังกลับมายังค่ายหลักอย่างรวดเร็ว

จูล่งที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนก้าวเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าม้าของฉู่เฟิง พลางประสานมือคารวะ "นายท่าน รั้วขวากหนามไม้ถูกถอนออกไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ขอเวลาให้พวกเราอีกเพียงครึ่งชั่วยาม จะสามารถเปิดเส้นทางให้ทะลุผ่านไปได้อย่างแน่นอนขอรับ"

"ไม่จำเป็นต้องเปิดทางแล้ว" ฉู่เฟิงละสายตาจากขบวนทัพของกองทัพโจโฉที่อยู่ไกลออกไป "การที่ขุนพลแฮหัวตุ้นดื้อรั้นปักหลักเฝ้าบ่อโคลนแห่งนี้อย่างหัวชนฝา ก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่าเขาตั้งใจมาทำหน้าที่เป็นตะปูคอยตรึงพวกเราไว้ พวกเราเสียเวลาอยู่ที่นี่มาตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว แต่แนวหลังของกองทัพโจโฉกลับไม่ส่งทหารกองหนุนมาเพิ่มเลยแม้แต่คนเดียว"

ลิโป้สะบัดคราบเลือดออกจากทวนคู่กาย พลางขมวดคิ้วมุ่น "เฒ่าแก่ นี่โจโฉไม่คิดจะสนใจเลยรึว่าขุนพลแฮหัวตุ้นจะอยู่หรือตาย?"

"โจโฉกำลังดีดลูกคิดคำนวณผลได้ผลเสียอยู่ต่างหาก" ฉู่เฟิงหมุนควงแส้ม้าในมือไปมา น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ "ใช้ทหารห้าหมื่นนายปักหลักสู้ตาย เพื่อดึงรั้งกองกำลังหลักของพวกเราเอาไว้ กระบวนท่าสังหารที่แท้จริงของเขาไม่ได้อยู่ที่กุนจิ๋ว แต่อยู่ที่ชีจิ๋วต่างหาก"