บทที่ 81 จะปล้นชิงงั้นรึ? ถามทหารม้าหมาป่าปิงโจวหรือยัง?

บทที่ 81 จะปล้นชิงงั้นรึ? ถามทหารม้าหมาป่าปิงโจวหรือยัง?

เดือนสิบเอ็ด ณ ท่าเรือถ่าสือในเหลียวตง สายลมทะเลพัดกรรโชกคมกริบดุจใบมีด

เรือเดินสมุทรสิบลำที่ชูธงปักอักษรคำว่า "สวี" แล่นบดขยี้แผ่นน้ำแข็งบาง ๆ ริมชายฝั่ง เข้าจอดเทียบท่าอย่างหนักหน่วง เสียงทิ้งสมอเหล็กอันหนักอึ้งสะท้อนก้องกังวานไปทั่วอ่าวจอดเรืออันเวิ้งว้าง

บนชายฝั่งของท่าเรือ ทหารม้าเหลียวตงสามพันนายตั้งแถวจัดขบวนทัพรออยู่ก่อนแล้ว ม้าศึกพ่นลมหายใจดังฟืดฟาด ไอสีขาวพวยพุ่งออกมาจากรูจมูกเป็นกลุ่มก้อน ทวนยาวตั้งเรียงรายดั่งผืนป่า

กองซุนคัง บุตรชายคนโตของเจ้าเมืองเหลียวตง ห่อหุ้มกายด้วยเสื้อคลุมขนเตียว นั่งหดตัวอยู่บนอานม้าศึก

ก่อนหน้านี้เขาเคยถูกฉู่เฟิงจับเป็น และตระกูลของเขาก็ต้องสูญเสียทั้งเงินทองและเสบียงอาหารไปนับไม่ถ้วนเพื่อไถ่ตัวเขากลับมา

มาวันนี้เมื่อได้เห็นธงอักษรคำว่า "สวี" ผืนนี้อีกครั้ง น่องขาของเขาก็พลันกระตุกเกร็งขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

"คุณชายใหญ่ กะอีแค่เรือสินค้าไม่กี่ลำที่มาจากทางใต้ ถึงกับต้องให้ท่านออกมาตากลมหนาวรอต้อนรับด้วยตัวเองเลยหรือขอรับ?"

ขุนพลเหลียวตงนามว่าหยางอี้ แบกดาบใหญ่ไว้บนบ่า จ้องมองดูเรือขนาดใหญ่ที่ตัวเรือจมลึกลงไปในน้ำอย่างผิดปกติด้วยสายตาละโมบโลภมาก

"เจ้าไม่เข้าใจหรอก คนของชีจิ๋วพวกนั้น..." กองซุนคังกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่กล้าเอ่ยคำว่า "พวกเราไปล่วงเกินไม่ได้" ออกมาจากปาก