บทที่ 71 หัดทำตัวให้เหมือนคนเสียบ้าง

บทที่ 71 หัดทำตัวให้เหมือนคนเสียบ้าง

ล้อรถม้าบดขยี้ไปบนกรวดหิน ตัวรถโยกคลอนไปมาตามถนนหลวง

ภายในห้องโดยสาร หวงเยว่อิงจ้องเขม็งไปยังแบบแปลนหนังแกะของปืนใหญ่ทองสัมฤทธิ์ในมือของฉู่เฟิงโดยไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อย ราวกับแมวจรจัดที่กำลังเฝ้าหวงอาหารของตน

เมื่อเห็นท่าทางของนางเป็นเช่นนั้น จู่ ๆ ฉู่เฟิงก็ม้วนแบบแปลนเก็บ แล้วนำไปจ่อเผากับตะเกียงน้ำมันภายในรถม้าทันที

เปลวไฟลุกโชนขึ้น แผ่นหนังแกะหดตัวม้วนงอและเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำอย่างรวดเร็ว

"เจ้าทำอะไรน่ะ!" หวงเยว่อิงพุ่งถลาเข้าไปหมายจะแย่งชิงคืนมา แต่ถูกฉู่เฟิงใช้พัดพับยันขวางเอาไว้เสียก่อน

"เลิกดูได้แล้ว" ฉู่เฟิงโยนแบบแปลนที่มอดไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง "แบบแปลนทั้งหมดอยู่ในหัวของข้านี่ มันไม่หนีไปไหนหรอก นับตั้งแต่ตอนนี้ไปจนกว่าจะเดินทางกลับถึงชีจิ๋ว ห้ามผู้ใดในรถม้าคันนี้เอ่ยถึงเรื่องการตีเหล็กหรือเรื่องงานไม้อีกอย่างเด็ดขาด"

หวงเยว่อิงชะงักค้างอยู่กับที่ มือทั้งสองข้างยังค้างอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าตื่นตัวระแวดระวัง "ที่เจ้าพาตัวข้ามาด้วย ไม่ใช่เพราะต้องการให้ข้าช่วยสร้างไอ้ท่อพ่นไฟนั่นให้หรอกหรือ?"

"นั่นมันเป็นเรื่องหลังจากที่พวกเราเดินทางไปถึงชีจิ๋วแล้วต่างหาก" ฉู่เฟิงเอนหลังพิงเบาะนุ่มพลางรินน้ำให้ตัวเองถ้วยหนึ่ง "ส่วนภารกิจของเจ้าในตอนนี้ก็คือ เจ้าจะต้องเรียนรู้วิธีทำตัวให้เหมือนคนทั่วไปเสียก่อน"

หวงเยว่อิงขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันเป็นปม "ข้าไม่เหมือนคนตรงไหนกัน?"