บทที่ 70 งานดูตัว

บทที่ 70 งานดูตัว

เสียงรื้อค้นข้าวของดังโครมครามโฉ่งฉ่างแว่วออกมาจากในกระท่อมหญ้า

ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป หวงเยว่อิงก็วิ่งแบกตะกร้าไม้ไผ่สานใบใหญ่ที่สูงท่วมหัวตัวเองออกมาจากข้างใน

ภายในตะกร้าอัดแน่นไปด้วยตลับลูกปืนไม้สั้นยาวคละขนาด เฟืองเหล็กขึ้นสนิมเขรอะ และยังมีก้อนถ่านหินสีดำสนิทอีกสองสามก้อน

ชุดผ้าเนื้อหยาบของนางยิ่งดูสกปรกมอมแมมกว่าเดิม ใบหน้าเปื้อนเป็นคราบดำด่างราวกับหน้าแมวลาย ทว่าดวงตากลับเปล่งประกายเจิดจ้าจนน่าตกใจ ขณะที่สองมือกำแผ่นแบบแปลนหนังแกะแผ่นนั้นไว้แน่นราวกับเป็นของล้ำค่าเท่าชีวิต

"ไปกันเถอะ!" หวงเยว่อิงขยับกระชับตะกร้าไม้ไผ่บนหลังขึ้นทีหนึ่ง "ไปที่ชีจิ๋วกัน!"

ลิโป้มองดูสารรูปที่ไม่ต่างอะไรกับผู้ลี้ภัยหนีตายของนาง หางตากระตุกยิก ๆ อย่างไม่อาจควบคุมได้

"เดี๋ยวสิเจ๊ นี่เจ้าคิดจะแบกกองเศษเหล็กพวกนี้ไปเข้ารับตำแหน่งจริง ๆ น่ะรึ?"

ลิโป้ใช้คมจันทร์เสี้ยวของทวนกรีดนภาเขี่ยก้อนเหล็กดิบในตะกร้าเล่น "แม้แต่เกือกม้าของทหารม้าหมาป่าปิงโจวของข้า ก็ยังดีกว่าเศษขยะพวกนี้ตั้งเยอะ"

"เจ้าจะไปรู้อะไร! นี่คือชุดกลไกส่งกำลังที่ข้าใช้เวลาปรับแต่งตั้งครึ่งปีเชียวนะ!" หวงเยว่อิงถลึงตาใส่ลิโป้