กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ผีบอก
บทที่ 69 นี่มันสาวสายวิทย์พันธุ์แท้ชัด ๆ
แสงอาทิตย์อัสดงแดงฉานดั่งโลหิต
ณ เขตเหมี่ยนหนาน แคว้นเกงจิ๋ว ห่างจากหลงจงไปทางทิศตะวันตกสามสิบลี้ คือแนวเทือกเขาหัวโล้นและสันเขารกร้างว่างเปล่า
เมื่อเดินทางทวนกระแสน้ำของลำธารขึ้นไป ถนนหลวงของทางการก็สิ้นสุดลงไปนานแล้ว ซ้ำยังมองไม่เห็นแม้แต่ทางเดินดินดี ๆ เลยสักสาย
ล้อรถม้าบดขยี้ไปบนกรวดหิน กระแทกกระทั้นจนผู้ที่นั่งอยู่ข้างในรู้สึกปวดร้าวไปถึงข้อต่อกระดูกแทบหลุดเป็นชิ้น ๆ
"เฒ่าแก่ สถานที่บ้าบอพรรค์นี้ไม่มีแม้แต่เงาผีสักตัว แล้วจะมีคนอาศัยอยู่จริง ๆ น่ะหรือ?"
ลิโป้จูงม้าเซ็กเธาว์เดินนำอยู่หน้าสุดของขบวน พลางตะโกนบ่นโวยวายสุดปอด
ฉู่เฟิงเลิกม่านรถม้าขึ้นแล้วกระโดดลงมาจากด้านใน
"ท่านไม่ได้ยินเสียงอะไรบ้างเลยหรือ?"
เมื่อเงี่ยหูฟังไปตามทิศทางที่ฉู่เฟิงชี้นิ้วไป ก็ได้ยินเสียงดัง "ตึง ตึง" ทึบ ๆ ลอยแว่วออกมาจากส่วนลึกภายในหุบเขา