บทที่ 55 ถ้ำผลาญทองแห่งเมืองเย่เฉิง

บทที่ 55 ถ้ำผลาญทองแห่งเมืองเย่เฉิง

หอชุนเฟิง สถานเริงรมย์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเย่เฉิง ถูกเหมาจองไว้ทั้งหมดแล้วในวันนี้

บนท้องถนนด้านนอก แถวทหารเกราะหนักแห่งกิจิ๋วกำลังเคลื่อนพลมุ่งหน้าลงใต้ เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและเสียงร้องฮี้ของม้าศึกสั่นสะเทือนจนธงร้านสุราที่เรียงรายอยู่สองข้างทางสั่นไหวระริก

ทว่าภายในหอชุนเฟิง เสียงเครื่องสายและเครื่องเป่ากลับบรรเลงสอดประสานกันอย่างรื่นรมย์ กลิ่นหอมฟุ้งของแป้งผัดหน้าและชาดทาปากตลบอบอวลเสียจนแทบจะหลอมละลายกระดูกของผู้คนให้เหลวเป็นน้ำ

หมีฟางในชุดคลุมผ้าตาดปักดิ้นทองสีเข้ม ยืนฉีกยิ้มเต็มใบหน้าอยู่ตรงใจกลางห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสอง

บนโต๊ะไม้จันทน์แดงเบื้องหน้าของเขามีกล่องไม้พะยูงที่เปิดฝาอ้าไว้วางอยู่ใบหนึ่ง

สิ่งที่ฝังอยู่ด้านในกล่องก็คือกระจกแก้วเนื้อใสบริสุทธิ์บานหนึ่ง

"หลงจู๊ใหญ่หมี กระจกแก้ววิเศษจากดินแดนตะวันตกบานนี้ของท่าน นับเป็นของล้ำค่าหายากอย่างแท้จริง"

ผู้ที่เอ่ยปากพูดคือบัณฑิตร่างผอมแห้งไว้เคราแพะคนหนึ่ง—เขาฮิว กุนซือแห่งกิจิ๋วนั่นเอง