บทที่ 54 ย่านการค้าแห่งแรกของชีจิ๋ว

บทที่ 54 ย่านการค้าแห่งแรกของชีจิ๋ว

ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิที่นอกเมืองเผิงเฉิง หิมะที่ทับถมกันมานานเพิ่งจะละลายลง

ฝูงชนอันเนืองแน่นหลั่งไหลไปข้างหน้า เสียงร้องเพลงโห่ฮิ้วให้จังหวะการทำงานดังกึกก้องสะท้านฟ้า

ชาวนาในนิคมเกษตรกรรมและผู้ลี้ภัยนับแสนคนที่แลกเปลี่ยนมาจากเมืองฮูโต๋ บัดนี้ต่างเปลือยท่อนบน กำลังขุดคูน้ำ กระทุ้งดิน และขนย้ายก้อนอิฐอยู่บนพื้นที่รกร้างนอกเมืองกันอย่างแข็งขัน

เตาเผาอิฐขนาดยักษ์สิบเตาพ่นควันสีดำออกมาทั้งวันทั้งคืน อิฐสีเทาที่เผาเสร็จแล้วถูกลำเลียงออกมาอย่างต่อเนื่องราวกับสายน้ำไหล

ลิโป้นั่งยอง ๆ อยู่บนกำแพงดินที่เพิ่งซ่อมแซมเสร็จใหม่ ๆ ในมือถือแผ่นแป้งธัญพืชเนื้อหยาบ และกัดกินคำโตอย่างแรง

"เฒ่าแก่ ข้าปวดใจจังเลย"

ลิโป้บ่นพึมพำเสียงอู้อี้ พลางชี้นิ้วไปยังฝูงชนที่เนืองแน่นอยู่เบื้องล่าง

"คนตั้งหนึ่งแสนคนเชียวนะ! วัน ๆ หนึ่งพวกเขาต้องผลาญเสบียงอาหารไปตั้งเท่าไหร่?"