บทที่ 47 เอาเงินของโจโฉ มาซื้อวัวของโจโฉเอง

บทที่ 47 เอาเงินของโจโฉ มาซื้อวัวของโจโฉเอง

ณ เขตอิ่งชวน อำเภอหยางไจ๋ สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากเมืองฮูโต๋เพียงแค่ห้าสิบลี้ นับว่าอยู่ใต้ฝ่าพระบาทขององค์ฮ่องเต้โดยแท้

ลิโป้ดึงกระดุมผ้าถักตรงคอเสื้อที่ติดไว้จนแน่นอึดอัด รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวไม่สบายตัวไปเสียทุกส่วน

ชุดเกราะลูกโซ่หัวพยัคฆ์กลืนนกนางแอ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาถูกเก็บล็อกไว้ในหีบ และในยามนี้เขากำลังสวมชุดคลุมผ้าไหมเจียงตงสีน้ำเงินเข้ม สวมทับด้วยหมวกผ้าแบบพวกผู้ดีมีสกุล

ทวนกรีดนภาเองก็ไม่อยู่แล้ว ถูกลดขั้นเปลี่ยนเป็นพัดพับโครงหยกเล่มหนึ่งที่ถูกยัดใส่มือมาแทน

"เฒ่าแก่ แบบนี้มันอึดอัดเกินไปแล้วนะ" ลิโป้ลดเสียงลงต่ำ พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ "พวกเรานำทหารม้าหมาป่าตั้งหนึ่งพันนายลอบเร้นเข้ามาถึงใต้จมูกของโจโฉ ไม่จุดไฟเผา ไม่ฆ่าคน แต่กลับต้องมาแต่งตัวเหมือนพวกบ่าวรับใช้ในคฤหาสน์เพื่อเดินเที่ยวตลาดเนี่ยนะ?"

ตลาดที่นอกเมืองหยางไจ๋กำลังคึกคักจอแจไปด้วยผู้คนและเสียงเซ็งแซ่

ฉู่เฟิงในชุดคลุมผ้าสีเขียวครามแสนธรรมดาที่ไม่สะดุดตา ยืนอยู่ใต้เพิงมุงฟางที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่

ที่ด้านหลังเพิงมุงฟาง มีรถม้าขนาดใหญ่กว่าร้อยคันที่คลุมด้วยผ้าสีดำจอดเรียงรายอยู่ รอยล้อรถกดทับจมลึกเข้าไปในพื้นดิน

"ใครว่าการบุกปล้นบ้านคนอื่นจะต้องวางเพลิงและฆ่าคนเสมอไปเล่า?"