บทที่ 43 การโปรดสัตว์ทางกายภาพแด่โอรสแห่งโชคชะตา

บทที่ 43 การโปรดสัตว์ทางกายภาพแด่โอรสแห่งโชคชะตา

ณ เมืองโซ่วชุน ภายในพระราชวังแห่งราชวงศ์จ้ง

ท้องพระโรงตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายอย่างถึงที่สุด

เหล่านางกำนัลและขันทีต่างหอบหิ้วทองคำ เงิน และของมีค่าวิ่งหนีตายกันไปคนละทิศละทาง ทว่ากลับถูกทหารองครักษ์หลวงฟันสังหารล้มคว่ำลงตรงนั้นกว่าสิบคน โลหิตสด ๆ สาดกระเซ็นไปทั่วพื้นกระเบื้องหยกขาว

อ้วนสุดนั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่บนบัลลังก์มังกร สองมือกอดกล่องสี่เหลี่ยมที่ห่อหุ้มด้วยผ้าไหมสีเหลืองสดแนบอกไว้แน่น

นั่นคือตราหยกแผ่นดิน

"ขุนพลกีเหลงสิ้นชีพแล้ว กองทัพหนึ่งแสนนายก็พินาศสิ้นแล้ว ฝ่าบาท รีบหนีเถิดพ่ะย่ะค่ะ! เสด็จไปพึ่งพิงอ้วนเสี้ยว หรือไม่ก็หนีลงใต้ไปที่เจียงตงเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"

หัวหน้าสำนักอาลักษณ์ เหยียนเซี่ยง คุกเข่าอยู่ที่ตีนบันได โขกศีรษะซ้ำ ๆ จนหน้าผากแตกอาบไปด้วยเลือด

อ้วนสุดผุดลุกขึ้นยืนกะทันหัน แล้วตวัดเท้าเตะโต๊ะทรงงานเบื้องหน้าจนพลิกคว่ำ

"เจิ้นคือโอรสสวรรค์! อาณัติแห่งสวรรค์อยู่กับเจิ้น! แล้วจะต้องหนีไปที่ใดกัน?"