บทที่ 42 รุกคืบดั่งกำแพง ฟันสะบั้นทั้งคนและม้า

บทที่ 42 รุกคืบดั่งกำแพง ฟันสะบั้นทั้งคนและม้า

แผ่นแป้งข้าวฟ่างขึ้นราครึ่งซีกตกลงไปในน้ำโคลน ก่อนจะถูกมือที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดข้างหนึ่งคว้าหมับไปในทันที

ยังไม่ทันที่ทหารผ่านศึกแห่งกองทัพหวยหนานผู้นั้นจะได้ยัดแผ่นแป้งเข้าปาก แผ่นหลังของเขาก็ถูกถีบเข้าอย่างจัง

เขาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น แผ่นแป้งในมือกลิ้งหลุดกระเด็นออกไป

"ไอ้แก่ใกล้ตาย ของสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เจ้าคู่ควรจะกินรึ?"

หัวหน้าหมู่ท่าทางดุร้ายคนหนึ่งชักดาบสั้นข้างเอวออกมา แล้วจ้วงแทงเข้าไปที่ขั้วหัวใจของทหารผ่านศึกผู้นั้นโดยไม่ลังเล

โลหิตสด ๆ พุ่งทะลักออกมา ย้อมน้ำโคลนบนพื้นจนกลายเป็นสีแดงฉาน

หัวหน้าหมู่หยิบแผ่นแป้งครึ่งซีกที่เปื้อนทั้งโคลนและเลือดขึ้นมา ยัดใส่ปากอย่างลวก ๆ แล้วเคี้ยวกลืนอย่างตะกละตะกลาม

เหล่าทหารกองทัพหวยหนานที่อยู่รอบด้านต่างมองดูภาพเหตุการณ์นี้ด้วยแววตาด้านชาไร้ความรู้สึก ไม่มีผู้ใดคิดจะเข้าไปห้ามปราม และไม่มีผู้ใดเอ่ยคำพูดใด ๆ ออกมา

ค่ายพักแรมนอกเมืองจงหลีแห่งนี้ถูกตัดขาดเสบียงอาหารมาสามวันเต็มแล้ว