บทที่ 39 เอาเงินของเจ้า มาซื้อชีวิตของเจ้าเอง

บทที่ 39 เอาเงินของเจ้า มาซื้อชีวิตของเจ้าเอง

ล้อรถบดไปตามถนนหลวงในดินแดนหวยหนาน ส่งเสียงลั่นเอียดอาดอันทุ้มต่ำ

เกวียนขนาดใหญ่นับพันเล่มเรียงต่อหัวต่อท้ายกัน ราวกับมังกรยาวเหยียดที่ไร้จุดสิ้นสุด

ล่อและม้าที่ลากเกวียนต่างหอบหายใจอย่างหนักหน่วง กดทับพื้นดินโคลนจนเกิดเป็นร่องล้อลึกถึงครึ่งฉื่อ

จูล่งนำหน่วยขนนกขาวคอยคุ้มกันอยู่ทั้งสองฝั่งของขบวนรถ

ฉู่เฟิงนั่งอยู่บนหลังม้า เคลื่อนตัวอยู่ในช่วงกลางของขบวน

เขาคว้าข้าวฟ่างจากบนเกวียนขึ้นมาหนึ่งกำมืออย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้เมล็ดธัญพืชไหลร่วงลงไประหว่างง่ามนิ้ว

"นายท่าน การเดินทางในครั้งนี้ของพวกเรา ถลกเสื้อผ้าของอ้วนสุดออกจนไม่เหลือแม้แต่กางเกงชั้นในจริง ๆ ขอรับ"

หมีฟางขี่ลาเหยาะ ๆ เข้ามาหา พลางฉีกยิ้มกว้างจนแทบถึงรูหู

"แค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้? ของชิ้นใหญ่จริง ๆ อยู่ในรถม้าคลุมผ้าดำหลายสิบคันที่อยู่ข้างหลังโน่นต่างหาก"