บทที่ 38 บริษัทรับจ้างขนย้ายใต้พระราชวัง

บทที่ 38 บริษัทรับจ้างขนย้ายใต้พระราชวัง

น้ำเน่าสีดำสนิทไหลเชี่ยวกรากผ่านต้นขา ส่งกลิ่นคาวเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้ตลบอบอวล

จูล่งย่อตัวลงครึ่งหนึ่งในท่อระบายน้ำ จ้องมองแสงสว่างรำไรที่ส่องลอดผ่านรอยแยกของแผ่นหินเหนือศีรษะ

ประกายแสงสีแดงชาดสายหนึ่งพลันระเบิดสว่างวาบขึ้นบนท้องฟ้ายามราตรี

"สัญญาณของนายท่านมาถึงแล้ว"

จูล่งหยัดกายลุกขึ้นจากน้ำ ปัดคราบตะไคร่น้ำที่เกาะติดอยู่บนใบหน้าออกอย่างไม่ใส่ใจ

"กองทัพหนึ่งแสนนายของขุนพลกีเหลงเคลื่อนพลออกจากเมืองไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เมืองโซ่วชุนก็ไม่ต่างอะไรกับคนอ้วนที่ยืนแก้ผ้าล่อนจ้อน"

ที่ด้านหลังของเขา หน่วยขนนกขาวทั้งสามพันนายยืนนิ่งเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ทุกคนสวมเสื้อกันฝนฟางสีดำ ในปากคาบท่อนไม้เอาไว้ และแม้กระทั่งฝักดาบข้างเอวก็ยังถูกพันหุ้มด้วยเศษผ้าอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

เบื้องหน้าคือลูกกรงประตูน้ำขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยสนิมเขรอะ ขวางกั้นเส้นทางของพวกเขาเอาไว้