บทที่ 35 นี่น่ะหรือพระราชโองการ? สิ่งนี้เรียกว่าการกินฟรีต่างหาก

บทที่ 35 นี่น่ะหรือพระราชโองการ? สิ่งนี้เรียกว่าการกินฟรีต่างหาก

ยามดึกสงัด ณ เรือนรับรองของทางการเมืองชีจิ๋ว

บานประตูไม้เคลือบสีชาดอันหนักอึ้งทั้งสองบานส่งเสียงลั่นเอียดอาด ก่อนจะพังทลายลงมาดังโครม ส่งผลให้ฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่วทั้งลานกว้าง

"ผู้ใดกัน! บังอาจบุกรุกที่พักชั่วคราวของทูตสวรรค์เชียวรึ!"

ทหารองครักษ์กองทัพโจโฉสิบกว่านายในลานกว้างต่างชักดาบออกมาตาม ๆ กันพลางตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว

สิ้นเสียงพูดยังไม่ทันไร ทวนกรีดนภาอันเย็นเยียบก็พุ่งทะลวงฝ่าความมืดมิดยามราตรี หอบเอาเสียงแหวกอากาศอันแหลมคม สะบัดหมวกเกราะของทหารองครักษ์ที่กำลังตะโกนอยู่จนปลิวกระเด็นหลุดไปโดยตรง

คมทวนชะงักหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าลำคอของเขาพอดิบพอดี ห่างจากหลอดลมไปเพียงครึ่งชุ่นเท่านั้น

ลิโป้ในชุดเกราะเต็มยศก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยท่าทีหยิ่งผยอง กวาดสายตามองดูเหล่าทหารองครักษ์ในลานกว้างราวกับกำลังมองดูคนตาย

ที่ด้านหลังของเขา ทหารม้าหมาป่าปิงโจวนับไม่ถ้วนถือคบเพลิงหลั่งไหลเข้ามาในเรือนรับรอง ปิดล้อมสถานที่แห่งนี้เอาไว้จนแน่นขนัดไร้ช่องว่างในพริบตา

ลูกเกาทัณฑ์อันเย็นเยียบถูกขึ้นสายเตรียมพร้อม เล็งตรงไปยังโถงหลักทั้งหมด