บทที่ 27 ยอมศิโรราบอย่างหมดใจ

บทที่ 27 ยอมศิโรราบอย่างหมดใจ

ตุ้บ!

ร่างของจางป้าที่หนักกว่าสองร้อยชั่ง ถูกโยนกระแทกลงไปในน้ำโคลนอย่างแรงโดยลิโป้ ไม่ต่างอะไรกับกระสอบเศษผ้าที่ถูกทิ้งขว้าง

หยดโคลนที่แตกกระจายกระเซ็นไปเปื้อนชายชุดคลุมสีเขียวครามของฉู่เฟิง ฉู่เฟิงก้มหน้าลงมองดูแวบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงแค่ยื่นมือออกไปปัดออกเบา ๆ

"ท่านเจ้าเมือง งานเสร็จเรียบร้อยแล้ว" ลิโป้พลิกตัวกระโดดลงจากหลังม้าในพริบตา กระแทกทวนกรีดนภาลงปักพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังทึบ

เขาเชิดคางขึ้น ชี้นิ้วไปที่จางป้าซึ่งถูกโยนลงพื้นจนมึนงงตาลาย น้ำเสียงเผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง

"เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนี่วิ่งเร็วไม่เบาเลยทีเดียว แต่น่าเสียดายที่สะพานชักถูกขุนพลเตียวยิงร่วงลงมาด้วยธนูเพียงดอกเดียวเสียก่อน ข้าเลยไม่ปล่อยให้มันหนีกลับเข้าค่ายไปได้ จับเป็นกลับมาแล้ว"

ลิโป้จงใจเอ่ยถึงจูล่ง นับตั้งแต่เข้าร่วมกับชีจิ๋วมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมลดท่าทีของตนเองลงและเอ่ยยกย่องผู้อื่นด้วยความเต็มใจ

ฉู่เฟิงพยักหน้า ดึงป้ายไม้แผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วโยนส่งให้ลิโป้

"รับไปสิ ไปเบิกเนื้อชั้นดีหนึ่งร้อยชั่งกับสุราหมักบ่มนานอีกสองไหที่ค่ายส่งกำลังบำรุงได้เลย ถือเสียว่าเป็นโบนัสตามผลงานของท่านในวันนี้ก็แล้วกัน"