บทที่ 26 เฒ่าแก่ คอยดูผลงานของข้าได้เลย

บทที่ 26 เฒ่าแก่ คอยดูผลงานของข้าได้เลย

สิ่งกีดขวางอันหนักอึ้งถูกลากเปิดออก

ลิโป้พุ่งตรงเข้าหาหม้อเหล็กใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยเนื้อชิ้นโตซึ่งกำลังต้มเดือดปุด ๆ ราวกับผีตายอดตายอยากที่ไม่ได้กินอาหารมาหลายภพหลายชาติ

เขาไม่เสียเวลาหยิบชามด้วยซ้ำ แต่กลับใช้มือเปล่าล้วงคว้าเนื้อหมูติดกระดูกชิ้นใหญ่ที่ร้อนจัดขึ้นมา ส่งเสียงสูดปากด้วยความร้อนพลางยัดมันเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง

ทหารปิงโจวที่เหลือรอดอีกหลายพันนายพากันกรูออกจากปากทางเข้าหุบเขาตามหลังเขามา คว้าแผ่นแป้งเสบียงแป้งขาวและน้ำแกงเนื้อขึ้นมาสวาปาม ส่งเสียงเคี้ยวอาหารดังจั๊บ ๆ ราวกับสัตว์ป่า

ฉู่เฟิงยืนพิงรถม้า ในมือถือชามดินเผาใบหนึ่งพลางจิบน้ำร้อนอย่างสบายอารมณ์

"ท่านเวินโหว ค่อย ๆ กินก็ได้ ระวังจะสำลักเอา ถ้าคนที่ไม่รู้เรื่องมาเห็นเข้า คงนึกว่าเฒ่าแก่อย่างข้าทารุณกรรมลูกจ้างของตัวเองเป็นแน่"

ฉู่เฟิงมองดูลิโป้ที่ริมฝีปากมันเยิ้มไปด้วยคราบน้ำมัน มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยสัพยอกออกมาลอย ๆ ว่า "การคุกเข่าที่ปากทางเข้าหุบเขาเมื่อครู่นี้ ทำเอาอายุขัยของข้าสั้นลงไปเยอะเลยนะ"

"ดวงชะตาของข้าค่อนข้างเปราะบาง ปกติจึงไม่กล้ารับบุตรบุญธรรมส่งเดช เพราะกลัวว่าตอนกำลังนอนหลับอยู่กลางดึก จะถูกใครบางคนใช้ทวนแทงจนทะลุเป็นรูพรุนเสียก่อน"

ท่วงท่าที่กำลังแทะกระดูกของลิโป้ชะงักค้างไปในทันที