บทที่ 25 รถปราบดินเหล็กกล้า

บทที่ 25 รถปราบดินเหล็กกล้า

ณ เชิงเขาไท่ซาน สายลมหนาวพัดกรรโชกแรงคมกริบดุจใบมีด

ไปตามทางเดินดินอันคับแคบบนภูเขา กองทัพที่มีรูปลักษณ์พิลึกพิลั่นกองหนึ่งกำลังเคลื่อนพลรุกคืบหน้าด้วยจังหวะฝีเท้าที่มั่นคงสม่ำเสมอ

ทหารตันหยงหนึ่งพันนายสวมชุดเกราะหนักสีดำสนิทหุ้มร่างมิดชิด ใบหน้าสวมหน้ากากเหล็กที่เว้นช่องไว้เพียงแค่ให้ดวงตาทั้งสองข้างมองลอดออกมาได้เท่านั้น

มือซ้ายของแต่ละคนถือโล่ใหญ่หุ้มเหล็กที่สูงถึงครึ่งตัวคน ส่วนมือขวาถือดาบยาวฟันม้าอันหนักอึ้ง

เสียงรองเท้าบูตเหล็กย่ำกระแทกพื้นดังตึงตังกึกก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา ฟังดูราวกับเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันของสัตว์ประหลาดเหล็กกล้าก็ไม่ปาน

เตียวเลี้ยวควบม้าตามขนาบข้างรถศึกของฉู่เฟิง คิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่นจนเป็นปมแน่น

"ท่านเจ้าเมืองฉู่ ห่างออกไปข้างหน้าอีกห้าลี้ก็คือหุบเขาหูหลูแล้วขอรับ" เตียวเลี้ยวกล่าวพลางชี้นิ้วไปยังทางเดินบนเขาเบื้องหน้าที่ยิ่งทอดยาวก็ยิ่งคับแคบลงเรื่อย ๆ

"ทั้งสองฝั่งล้วนเป็นหน้าผาสูงชัน ทหารม้าแปดพันนายของท่านเวินโหวถูกซุ่มโจมตีที่นี่แหละขอรับ ทหารราบเกราะหนักเคลื่อนที่ได้เชื่องช้า การเดินทัพเข้าไปในพื้นที่สังหารเช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาตัวเองไปเป็นเป้านิ่งมีชีวิตเลยนะขอรับ"

เตียวเลี้ยวเป็นผู้เชี่ยวชาญตำราพิชัยสงครามอย่างลึกซึ้ง เขายอมรับว่าฉู่เฟิงมีความสามารถล้ำเลิศในการหาเงินและบริหารจัดการกิจการภายใน แต่การจัดทัพเคลื่อนพลเช่นนี้มันเหลวไหลสิ้นดี