บทที่ 15 มาคิดบัญชีกันเถอะ

บทที่ 15 มาคิดบัญชีกันเถอะ

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดหอบเอาฝุ่นทรายสีเหลืองปลิวว่อน ส่งเสียงหวีดหวิวพาดผ่านแนวรบของกองทัพทั้งสองฝ่าย

ขบวนทัพใหญ่ของทหารกองทัพโจโฉทั้งสามหมื่นนายเงียบสงัดเสียจนได้ยินเพียงเสียงพ่นลมหายใจของม้าศึกเท่านั้น

สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่รถศึกซึ่งเทียมด้วยม้าสีดำหกตัวเป็นจุดเดียว

โจโฉยืนอยู่ด้านหน้ารถศึก ในมือควงแส้ม้าเล่นไปมา

เขามองดูชายหนุ่มที่อยู่ห่างออกไปสองร้อยก้าว ซึ่งกำลังยกกรวยแผ่นเหล็กขึ้นมาพ่นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ แล้วจู่ ๆ ก็คลี่ยิ้มออกมา

เสียงหัวเราะเริ่มต้นจากทุ้มต่ำในลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็กลายเป็นเสียงหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งกึกก้องไปทั่ว

"น่าสนใจ ตลอดชีวิตของข้าที่กรำศึกบุกตะลุยไปทั่วทั้งเหนือและใต้ของแม่น้ำแยงซี เคยพบเจอมาแล้วทั้งโจรโพกผ้าเหลืองและกองทัพของเหล่าเจ้าเมืองทั่วหล้า แต่ยังไม่เคยเห็นโจรป่าคนใดที่มองการทำสงครามเป็นเรื่องการค้าขายเช่นนี้มาก่อนเลย"

โจโฉสะบัดแส้ม้าในมือ น้ำเสียงทุ้มกังวานและทรงพลังของเขาดังก้องไปทั่วทั้งสนามรบ

"เจ้ามีนามว่าฉู่เฟิงสินะ?"