บทที่ 14 ยามสามัญชนพิโรธ แม้แต่ทหารม้าพยัคฆ์เสือดาวก็ต้องคุกเข่า

บทที่ 14 ยามสามัญชนพิโรธ แม้แต่ทหารม้าพยัคฆ์เสือดาวก็ต้องคุกเข่า

ทหารม้าพยัคฆ์เสือดาวห้าพันนายเคลื่อนพลดาหน้าเข้ามาเป็นแนวยาวสีดำทมิฬอันหนาทึบและน่าเกรงขาม

เสียงเกือกม้าย่ำบดผืนแผ่นดินดังกึกก้องสะท้านสะเทือน จนผิวน้ำในคูเมืองกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น

ชุดเกราะหนักสีดำทมิฬสะท้อนแสงอาทิตย์อันเย็นเยียบ ยอดทหารกล้าที่หุ้มเกราะติดอาวุธครบมือตั้งแต่คนจรดม้าศึก แผ่กลิ่นอายคาวเลือดจากการสังหารหมู่ล้างเมืองเผิงเฉิง พุ่งทะยานตรงมายังประตูเมืองทิศใต้ของชีจิ๋ว

แม่ทัพผู้คุมกำลังอย่างขุนพลโจหยิน ชี้ปลายทวนยาวไปเบื้องหน้าด้วยแววตาเย็นยะเยือก

เขามองเห็นประตูเมืองที่เปิดกว้าง ผู้ลี้ภัยห้าหมื่นคนที่แออัดขวางทางอยู่นอกเมือง และพวกโจรป่าไร้ระเบียบอีกไม่กี่ร้อยคน

"ท่านขุนพล พวกผู้ลี้ภัยเบื้องหน้าขวางทางอยู่ เกรงว่าจะกีดขวางเส้นทางบุกทะลวงของทหารม้าขอรับ" รองแม่ทัพรายงานเสียงดัง

"ก็แค่ฝูงแกะสองขากลุ่มหนึ่ง เหยียบย่ำพวกมันข้ามไปเลย!" ขุนพลโจหยินกล่าวด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม "นายท่านมีคำสั่งลงมาแล้วว่า แม้แต่ต้นหญ้าและต้นไม้ในชีจิ๋วก็สังหารทิ้งได้ทั้งหมด จงใช้เลือดเนื้อของพวกผู้ลี้ภัยปูทาง แล้วควบตะลุยบุกเข้าประตูเมืองทิศใต้ไปโดยตรง!"

"ฆ่า!"

ความเร็วของทหารม้าพยัคฆ์เสือดาวไม่เพียงแต่ไม่ลดลง ซ้ำยังเร่งความเร็วเพิ่มขึ้น ถาโถมกดทับเข้ามาประดุจกำแพงเหล็กกล้าสีดำ