เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 160 ความทรงจำที่หายไป
ผมนึกว่าตัวเองเป็นคนที่มองเรื่องความเป็นความตายได้เบาบางแล้ว
จนกระทั่งได้เห็นครอบครัวของน้าชาย ผมถึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าสิ่งที่เรียกว่ามองความตายเป็นเพียงการพักผ่อน และมองการลาจากเป็นเพียงการกล่าวลาธรรมดา ๆ นั้นเป็นอย่างไร
“แม่ครับ น้าชายคนที่สองกับฉีอานมาเยี่ยมแล้ว”
น้าชายหลังจากสอนพี่ชายเสร็จ ก็พาผมกับท่านปู่เข้าไปข้างใน
เดิมทีท่านย่าก็เริ่มมีสติเลอะเลือนแล้ว พูดได้แค่สองสามคำ ถ้ามากกว่านั้นก็พูดไม่ค่อยเป็นประโยค
พอเห็นผมกับท่านปู่ เธอเหมือนจะเรียกสติกลับมาได้บ้าง แล้วกวักมือเรียกผม
ผมรีบเดินเข้าไปหาแล้วทักทายเธอ
เธอมองผมแล้วเรียกชื่อฉีอาน ใบหน้าที่ซูบตอบราวกับกิ่งไม้แห้งเผยรอยยิ้มออกมาบาง ๆ
ผมจำได้ว่าท่านย่าคนนี้เมื่อก่อนพูดเก่งมาก ทุกปีใหม่ที่ผมมาเยี่ยม เธอต้องถามนั่นถามนี่ไม่หยุด แต่ตอนนี้เธอพูดอะไรไม่ค่อยออกแล้ว