กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 161 คนที่ผลักผมตกน้ำ
ผมไม่ได้หันกลับไปมองเลยแม้แต่น้อย วิ่งกลับมาที่โถงตั้งศพตลอดทาง
พอกลับมาถึงโถงตั้งศพ ปู่ของผมยังคงนอนหลับอยู่ที่นั่น
การเฝ้าศพแบบนี้ สู้ไปหาห้องนอนดีกว่า
ผมลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่ง เงยหน้าขึ้นก็เห็นภาพผู้วายชนม์ของย่าใหญ่ในโถงตั้งศพ
ผมรู้สึกอยู่ตลอดว่าเธอกำลังจ้องผมอยู่ แถมยังจ้องแล้วยิ้มให้อีก เมื่อนึกถึงว่าหวังเฉินเห็นเธอแล้ว ผมจึงรีบหันเก้าอี้ไปอีกทางทันที
ตอนนี้ความง่วงของผมหายเป็นปลิดทิ้ง มัวแต่คิดถึงคำพูดของหวังเฉิน
เขาบอกว่าตอนเด็กที่ผมตกลงไปในแม่น้ำ มีคนผลักผม คนที่ผลักเป็นเด็ก ตอนอยู่ริมแม่น้ำผมก็นึกออกแล้วว่าตอนนั้นมีเด็กผลักผมจริง ๆ