เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 รับพรที่ศาลบรรพบุรุษ
ปลายปีอากาศหนาวเหน็บ ท้องฟ้าเพิ่งสว่างราง ๆ พวกข้ารับใช้ในวังทั้งเบื้องบนเบื้องล่างก็เริ่มง่วนกันแล้ว ใกล้สิ้นปี งานโน่นงานนี่ก็เยอะแยะ ซ้ำยังมีพิธีบูชาบรรพบุรุษครั้งใหญ่ที่ใกล้เข้ามาทุกที ในอากาศจึงเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เงียบงัน ทุกคนต่างระวังตัวกันสุดชีวิต เพราะถ้าพลาดผิดขึ้นมาตอนนี้ ถูกพวกหัวหน้าคุมงานเห็นเข้า โทษทัณฑ์สักยกหนึ่งก็เลี่ยงไม่พ้น
ในห้องข้างของศาลารัฐกิจ ขันทีหนุ่มคนหนึ่งกำลังเช็ดเครื่องประดับสัตว์มงคลทองสัมฤทธิ์อยู่
สัตว์มงคลตัวนั้นคาบลูกหยกไว้เม็ดหนึ่ง ผูกด้วยลวดทองแดงเส้นเล็ก ๆ แถมเดิมก็หลวม ๆ คลอน ๆ อยู่แล้ว พอขันทีตกใจมือไม้สั่น ออกแรงหนักไปหน่อย ลูกหยกก็หลุดจากปากสัตว์มงคล ร่วงลงพื้นดัง “ติ๊ง” เสียงกรุ๊งกริ๊ง แล้วเด้งขึ้นเด้งลงอยู่หลายที กลิ้งไปมุมห้อง
ขันทีตกใจจนแขนขาอ่อน ตัวสั่นเทาคุกเข่าลงกับพื้น
ตอนนั้นเอง ในห้องด้านในก็มีเสียงเรียกคน “ข้างนอกใครอยู่? เข้ามารับใช้เปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย”
ราวกับเสียงสวรรค์
ทันใดนั้นก็มีข้ารับใช้หัวหน้าคุมงานเดินเข้ามา เร่งขันทีที่ยังคุกเข่าอยู่ด้วยเสียงเบา ๆ “ยังไม่ลุกอีก อัครเสนาบดีจ้าวเรียกคนแล้ว ระวังงานของเจ้าให้ดี!”
ขันทีเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ไม่มีเวลาคิดจะไปเก็บลูกหยก รีบร้อนเข้าไปในห้องด้านใน