เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 280 ทวนธารขึ้นไป
เช้าตรู่วันแรกที่เข้าหน้าร้อน ท้องฟ้าสว่างจ้า จ้าวเหยียนอวี้พลิกตัวไปมาอย่างง่วงงุน มือควานไปวางบนเอวของกาลวิงกะที่นอนอยู่ข้าง ๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นสบายที่ซึมหัวใจ ราวกับได้แตะต้องก้อนหยกน้ำแข็ง
นางกล้ำกลืนความคิดที่จะนอนต่อได้อย่างยากลำบาก ลุกขึ้นจากเตียงอย่างทุลักทุเล วันนี้รับปากเพื่อนไว้ว่าจะออกไปข้างนอก
“ฮ้า... หาววว...”
กาลวิงกะมองนางที่ตายังปรือไม่สร่างดี ก็ยกมือขึ้นอย่างไม่แสดงอารมณ์ จัดเส้นผมที่ชี้โด่ให้เข้าที่ เสียงที่ปกติหวานเย็นราวน้ำพุกลางเขาก็มีเสียงแหบพร่าเล็ก ๆ ติดมา
“อวี้ นอนต่ออีกหน่อยเถอะ ชั่วยามยังเช้าอยู่ ข้าช่วยเจ้าแต่งตัวเอง”
เสียงผ้าเสียดสีดังกรอบแกรบ กาลวิงกะปัดผมดำหยักศกดุจไหมเส้นไปไว้หลังหู แล้วสวมเสื้อคลุมลงจากเตียง เดินไปที่หีบเสื้อผ้า หยิบชุดที่พับวางเรียบร้อยออกมาชุดหนึ่ง
กว่ากาลวิงกะจะอุ้มเสื้อผ้ากลับมาถึงหน้าเตียง รวบมุ้งผ้าโปร่งขึ้นแล้วเกี่ยวไว้กับตะขอเงิน จ้าวเหยียนอวี้ก็ยังคงครึ่งหลับครึ่งตื่น ร่างกายขยับตามสัญชาตญาณให้เขาสวมใส่ให้