เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 266 เมืองเดียวดายใต้ตะวันลับ
หลังฉุนอวี๋เสี่ยงถูกแก้เชือก เขาก็ทายาแบบขอไปที พักฟื้นคืนเดียว พอถึงวันรุ่งขึ้นก็ลงจากเตียงเดินไปมาได้แล้ว
ผู้คุมยัดเสื้อผ้าสะอาดให้เขาชุดหนึ่ง เสื้อผ้าชุดนั้นคงเป็นของเหลือของคนอื่น พอสวมกับตัวเขาแล้วกลับคับ ๆ แน่น ๆ ไปหน่อย
เสื้อรัดแน่นติดตัวจนเขาไม่สบายไปทั้งตัว แขนเสื้อสั้นไปหน่อยจนเห็นกระดูกข้อมือ ที่ทรมานที่สุดคือคอเสื้อ สูงเสียจนรัดลูกกระเดือกแน่น หายใจยังลำบาก เขาไม่กล้าบ่น เลยแค่แอบดึงคอเสื้อให้หลวมขึ้นนิดหนึ่ง แล้วก็ตามคนไปที่คอกม้า
งานดูแลม้า เขาทำได้คล่องแคล่วกว่าคนอื่นเสียอีก
ยกตะกร้าอาหารสัตว์ไปเติมหญ้าในรางหญ้า ตรวจดูกีบม้า แล้วก็ไปนั่งยอง ๆ ข้างครกหิน ก้มหน้าตำสมุนไพรที่ตากแห้งอยู่
กำลังตำยาอยู่ดี ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นจากไม่ไกล ฉุนอวี๋เสี่ยงเงยหน้าขึ้น เห็นจ้าวเหยียนอวี้พาคนหลายคนเดินผ่านออกไปนอกคอกม้า
พวกคนรับใช้รอบข้างต่างก้มตัวคำนับ ฉุนอวี๋เสี่ยงก็ทำตามแบบคนอื่น ๆ ก้มหน้าลง
แค่ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นนั้นเอง เขาก็สบตากับจ้าวเหยียนอวี้เข้าพอดี