เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 267 ไม่กล้าพูดเสียงดัง
ครั้งแรกที่ได้เจอนาง คือในคุก ตอนนั้นเป็นสภาพที่หมดท่าที่สุดของเขา
ครั้งที่สองที่เจอกัน คือที่คอกม้า ฝุ่นตลบ กีบม้าร้องเกรียวกราว เขาเสียท่าอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับตกอยู่ในสายตานางจนหมด
ใครจะไปคิดว่าครั้งที่สาม เขากลับมานอนอยู่บนเตียงของนาง
ม่านผ้าโปร่งหลายชั้นค่อย ๆ ห้อยลงมา ในม่านมีไออุ่นอบอวล เงาคนสองคนสอดประสานพันเกี่ยวกัน จ้าวเหยียนอวี้ทาบอยู่ข้างบนเขา ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด ฉุนอวี๋เสี่ยงชะงักไป คิดจะถอยหนีโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่ามือไม้ไม่ฟังคำสั่ง แข็งทื่อขยับไม่ได้เลย
แทบจะรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของนางได้... แต่สุดท้าย จูบที่คาดไว้ก็ไม่ลงมา
จ้าวเหยียนอวี้ยื่นปลายนิ้วมาแตะที่ริมฝีปากเขาเบา ๆ แล้วก็จูบลงบนหลังมือของตัวเอง
ผ่านผิวหนังบาง ๆ ชั้นนั้น เขารู้สึกราวกับถูกความร้อนลวกเบา ๆ บอกไม่ถูกว่าโล่งใจหรือผิดหวัง แต่ในสายตาคนนอก ท่าทางของทั้งสองใกล้ชิดออดอ้อนกันชัด ๆ ราวกับกำลังกอดจูบกันอย่างแนบแน่น
“ครางสิ” จ้าวเหยียนอวี้โน้มเข้าไปใกล้หูเขาแล้วพูด
หน้าฉุนอวี๋เสี่ยงร้อนผ่าว “ข้า...ข้าไม่เป็น”