เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 216 อสุรหน้าหยก
หลังจากนั้นอีกหลายวัน จ้าวเหยียนอวี้ก็เริ่มใช้วิธีจ้างงานแทนแจกอาหาร เกณฑ์แรงงานหนุ่มสาวมาขุดโคลนที่ตื้นเขิน ขุดลอกทางน้ำ
ที่ไซต์งานฝั่งเมืองตะวันตก ฝนตกหนักเหมือนฟ้ารั่ว น้ำโคลนไหลนอง คนกลุ่มหนึ่งในเสื้อผ้าขาดวิ่นกำลังตากฝนซ่อมคูน้ำ ถือไม้ไผ่กับจอบเหล็ก ขุดและขนของที่อุดตันอยู่
ส่วนทหารที่เฝ้าอยู่รอบ ๆ ต่างสวมเสื้อฟาง ถืออาวุธ จ้องนางเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา
ที่แย่กว่านั้น บางคนถือแส้เดินไปเดินมา ใครทำช้าลงนิดเดียวก็ฟาดเต็มแรง ฟาดจนหนังแตกเนื้อปริ เสียงร้องโหยหวนฟังแล้วทนไม่ไหว
จ้าวเหยียนอวี้ขมวดคิ้วแน่น แต่ยังไม่ได้โวยวายทันที แค่ถามอิ่นเฉียงรองผู้ว่าเมืองหูโจวที่เดินอยู่ข้างตัวว่า “ใต้เท้าอิ่น นี่มันอะไรกัน จ้างงานแทนแจกอาหารก็เพื่อสงสารแรงชาวบ้าน ช่วยกันฝ่าวิกฤต ทำไมต้องปฏิบัติกับพวกนางโหดร้ายขนาดนี้”
อิ่นเฉียงยิ้มประจบ ก้มตัวตอบ “ใต้เท้ายังไม่ทราบ คนพวกนี้ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นนักโทษที่ดึงออกมาจากคุกทั้งนั้น ให้พวกนางทำงานไถ่โทษ แลกกับการจ้างงาน ก็นับว่าผ่อนผันให้เกินกฎหมายแล้ว พวกนี้ดื้อด้านเชื่องยาก ล้วนเป็นผู้มีโทษ ถ้าอ่อนข้อกับพวกนางมากไป จะยิ่งเกิดใจคิดร้าย คุมไม่อยู่”