เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 215 ฝนตกหนัก
ดึกแล้ว เสียงฝนนอกหน้าต่างตกพรำๆ ลอดเข้ามาทางบานหน้าต่างที่แกะสลักลาย
เซียวเหนียนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมแค่ชุดนอนบางๆ ผมดำหนายาวยังหมาดๆ ปล่อยไว้หลวมๆ สยายทิ้งตัวลงมาราวกับหมึกที่สาดรด
เขานอนตะแคงอยู่ข้างจ้าวเหยียนอวี้ ผ่านไปครู่หนึ่งก็ขยับตัวไปมาอย่างอยู่ไม่นิ่ง สุดท้ายก็เอาหัวหนุนตักจ้าวเหยียนอวี้ไปเลย
เส้นผมยาวๆ ก็แผ่ออกตามไปด้วย เลื้อยไหลไปบนผ้าต่วนที่ปูเตียงจนเกือบปกคลุมหลังเขา มีปลายผมสองสามเส้นไหลตกขอบเตียง บางเส้นก็พันเกี่ยวอยู่กับเสื้อคลุมของจ้าวเหยียนอวี้อย่างสนิทสนม
จ้าวเหยียนอวี้สอดปลายนิ้วเข้าไปในเส้นผมดำกลุ่มนั้น พลางถอนใจเบาๆ “ผมยาวจังเลยนะ ดูแลทุกวันคงต้องใช้เวลาไม่น้อยเลยใช่ไหม”
“ใช่แล้วล่ะ ตอนเช้าต้องหวีให้เรียบ ก่อนนอนก็ต้องหวีละเอียดอีกรอบ หลังอาบน้ำกว่าจะบิดให้แห้งเปลืองเวลาที่สุด...ถ้าอยากเกล้าทรงผมให้ซับซ้อนหน่อย ก็ต้องใช้ถึงครึ่งชั่วยาม” เสียงเซียวเหนียนเนือยๆ แทบไม่มีแรง
ทันใดนั้น เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ค่อยๆ เอียงหน้า แล้วเงยตาขึ้นมอง ดวงตารูปใบไม้ท้อที่หางตายกขึ้นนั้นสะท้อนแสงเทียนจุดหนึ่ง
เขากะพริบตา แล้วพูดอย่างตัดพ้อ “...แล้วก็ ตอนนอนด้วยกันน่ะ ท่านชอบทับผมข้า”